Ανοιξιάτικο δειλινό...

Δεν θέλει πολλά ένας άνθρωπος λιτός για να πεί "αυτή τη στιγμή περνάω καλά"...

Αν αποφασίσει να κάνει κάποιος ενα περίπατο με αυτόν τον ανοιξιάτικο καιρό στα μικρά στενά της πόλης που ζεί θα νιώσει μια άλλη καινούρια αίσθηση...μια διαφορετικότητα...ολα έχουμε μάθει να τα κάνουμε με το αυτοκίνητο η τη μηχανή μας,τρέχουμε σαν κυνηγημένοι προσπαθώντας να προλάβουμε τον χρόνο...αλλά εκείνος ο παντέρμος φεύγει...ανοίγει το βήμα του και χάνετε...που να τον προλάβεις...είναι πραγματικά απόλαυση να τριγυρνάς στα δρομάκια χωρίς κάποιο λόγο,χωρίς άγχος και αιτία,μπορείς να γευθείς ενα σωρό μυρωδιές...απο τα ντολμαδάκια και τις αγκινάρες που μπορεί να μαγειρεύει η κυρά Κατίνα μέχρι εκείνη τη χαρακτηριστική μυρωδιά που εκπέμπει το καθαριστήριο...μια μίξη πετρελαίου με καυσαέριο...χαρακτηριστική και ζαλιστική ταυτόχρονα...τι σφηνάκια και τα σχετικά...κάτσε εξω απο ενα καθαριστήριο κι έκανες κεφαλάκι.Ειδικά όταν σουρουπώνει η πόλη πέρνει μια άλλη ομορφιά με τα φώτα να λαμπιρίζουν και τούς ανθρώπους να μοιάζουν με πρωταγωνιστές που βγαίνουν στήν σκηνή για να παίξουν το ρόλο τους...ειδικά το Σάββατο υπάρχει μια κινητικότητα που δεν έχει τελειωμό...μια απροσδιόριστη ευχάριστη νοσταλγικότητα με πιάνει κάθε Σάββατο που δεν μπόρεσα να εξηγήσω ποτέ,η ψυχή μου γαληνεύει και το μυαλό μου ανάλαφρο μπορεί να σκεφθεί να ονειρευτεί...να νοιαστεί...να αγαπήσει...λές και τις υπόλοιπες ημέρες κάποιο φρένο βάζει εμπόδιο σε ολα αυτά.Το φρένο είναι τα προβλήματα και η καθημερινότητα που δίχως άλλο μας έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια...δεν πρέπει να υποκύψουμε όμως...δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω...οι Έλληνες πάντα είμαστε ένας λαός γλεντζέδων και έξω καρδιάς...ένας χαμογελαστός λαός...δεν μπορώ να αποδεχτώ χαρακτηρισμούς που δεν μου ανήκουν...οτι είμαστε σπάταλοι...οτι φάγαμε λεφτά...οτι οτι οτι...μπορεί ορισμένοι αλλά οχι εμείς...εμείς δεν είμαστε σε αυτή την "παρέα"...εμείς είμαστε στήν παρέα του Λάμπρου Κωνσταντάρα,του Θανάση Βέγγου,του Δημήτρη Χόρν,του Σωτήρη Μουστάκα και πολλών άλλων που στίς ταινίες τους μπορεί σχεδόν πάντα να τα έφερναν δύσκολα πέρα αλλά είχαν καρδιά,ψυχή,φιλότιμο,όνειρα,ελπίδα...τουλάχιστον ας μην αφήσουμε κανένα και προπάντων τον εαυτό μας να μας στερήσει την ελπίδα που έχουμε ανάγκη...


Κάντε τον περίπατο και να χαμογελάτε...



alt


Περί ανέμων και υδάτων...

Πολλές φορές κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να ονειρευτώ όχι πράγματα μεγάλα και σπουδαία,όχι χρήμα,σπόρ αυτοκίνητα,καλή ζωή...όχι. Παλεύω με το εγώ μου να παραμείνω άνθρωπος με σάρκα και οστά απέναντι στα άγρια ζώα μιάς ζούγκλας που μέρα με την ημέρα θεριεύει έτοιμη να κατασπαράξει ότι ανθρώπινο,ευαίσθητο,ντόμπρο πατάει τούτη την άμοιρη γη,τούτη την πατρίδα. Τα νέα μέτρα της κυβέρνησης δεν με τρόμαξαν,γιατί θα μπορούσαν άλλωστε να με τρομάξουν; πάντα φτωχός ήμουν,αλλά οχι το πνεύματι,να γίνω ακόμα φτωχότερος δεν μπορεί,γιατί δεν είμαι τεμπέλης,και ενα μεροκάματο ακόμα και να χάσω τη δουλειά μου θα το βρώ,όπου και να είναι.  Ακόμα και αν δεν βρώ πάλι δεν με νοιάζει,γιατί εγω το στομάχι μου το εχω προπονήσει να πεινάει,ας πιάνει κρύος ιδρώτας άλλους,αυτούς που χάνουν το μέλι απο το δαχτυλάκι,κάτι χοντροκόληδες χασομέρηδες που έχουν πιάσει ωραίες θεσούλες και χρόνια τώρα έγλυφαν και φιλούσαν κατουρημένες ποδιές για μια θέση στο δημόσιο που θα πληρώνουν οι μαλάκες. Στα όνειρα μου λοιπόν προσπαθώ να καταλάβω γιατί γίναμε έτσι,γιατί χάθηκε η φιλία,η ντομπροσύνη,ο λόγος η αξιοπρέπεια,ο σεβασμός,το συναίσθημα,η αγάπη...

Στήν περασμένη εγγραφή μου,που θα αποτελέσει μεγάλη μου τιμή όποιος τη διαβάσει είχα γράψει για μια κατηγορία ανθρώπων που ακόμα και στο internet φτιάχνει κλίκες,δημιουργεί πρωτοπαλίκαρα,μπράβους σε εισαγωγικά,και αυτή η κατηγορία ανθρώπων ήταν αυτή που κατάφερε και με έδιωξε κάποια μέρα κακήν κακώς απο εδώ... Σήμερα ξύπνησαν μνήμες του παρελθόντος...μπήκα μετά απο χρόνια στο chat του pathfinder και είδα μερικά απο αυτά τα άτομα που δεν θέλω να τα χαρακτηρίσω γιατί θα βγάλω πολύ χολή και δεν θέλω...Κλικαδόροι που μιλανε αλλαζονικά,ειρωνικά,και άσχημα σε όποιον έχει το θράσος να μπεί και να προσπαθήσει να πάρει μέρος στήν κουβέντα,ανθρωπάκια που λυμαίνουν με την δυσοσμία τους γιατί νομίζουν οτι καταπατάς τα χωράφια που έχουν κερδίσει με κόπο και ατελείωτες ώρες λιωσίματος στο πληκρολόγιο...Λές καλησπέρα και χαχανίζουν σαν δεκατετράχρονα που βλέπουν μπόμπ ο σφουγγαράκης σαν να σου λένε όπα ρε μάγκα που πάς κι έχεις το θράσος και λές και καλησπέρα...

Τέλος πάντων ας μην ασχοληθώ άλλο με τα μπουμπούκια του chat,με έφτιαξαν άσχημα αλλά αυτή τη φορά δεν θα τούς κάνω το χατήρι,θα μείνω....




Καλή χρονιά!!!

Και να που και το 2009 πέρασε...

Ούτε και φέτος ήρθε η συντέλεια του κόσμου κρίμα...κι εμείς την περιμέναμε απο το 2000...

Προφανώς θα πήρε παράταση σαν ποδοσφαιρικός αγώνας γιατί κάτι λέγεται οτι θα έρθει το τέλος το 2012...ως τότε έχουμε καιρό,μπορώ απερίσπαστος να πηγαίνω στη δουλειά ξυπνώντας απο τις 5:30 να πληρώνω τα χρέη μου στις τυχερές τράπεζες που έχουν την τιμή να ζω ακόμα ενα χρόνο,να με πνίγει το ποτάμι του μποτιλιαρίσματος κάθε μέρα στούς δρόμους τις Αθήνας,να μου σπάνε τα νεύρα τα τσιμπούρια των φαναριών που σε ενα δρομολόγιο Πειραιά-Κηφισιά μπορεί να σου καθαρίσουν τα τζάμια του αυτοκινήτου και πενήντα φορές χωρίς καθόλου δόση υπερβολής...καλά είναι...μια χαρά...τόσο καλά που καμιά φορά αναρωτιέμε αν τελικά υπάρχει κόλαση η παράδεισος και τι τελικά ζούμε απο τα δύο τώρα...και αναρωτιέμε όχι για κανένα ιδιαίτερο λόγο,απλά για να ξέρω που τελικά προσμένω να βρεθώ απο τα δύο...ίδωμεν.Το 2009 έφυγε λοιπόν και ήρθε το 2010,μαζί με αυτό επέστρεψα κι εγω στα παλιά λημέρια μου στο pathfinder γιατί ως γνωστόν ο δολοφόνος πάντα ξανα-γυρνά στόν τόπο του εγκλήματος.Εδω σε αυτό τόν τόπο είχα τήν χαρά να γνωρίσω πολλούς ενδιαφέρον ανθρώπους με ποιότητα και ήθος,ανθρώπους ζεστούς,φίλους,ανθρώπους που έχουν αναζητήσεις που έχουν οράματα για μια καλύτερη ζωή,ψυχές που έχουν φτιάξει ενα δικό τους κόσμο στο Ιντερνετ ίσως καλύτερο απο αυτόν εκεί έξω.Γνώρισα ακόμα χαρακτήρες που δεν αξίζουν ούτε μια καλημέρα,που κοιτάνε να επιβληθούν μέσα απο τα γκέτα που οι ίδιοι έχουν επιβάλει σε πολλούς ιστοτόπους,χαρακτήρες που δεν έχω κάν τη δύναμη να τούς αποκαλέσω ανθρώπους γιατί δεν είναι,κομπλεξικοί που λυμαίνουν και βρωμίζουν με τη λάσπη τους ότι έχει απομείνει όρθιο σε αυτή τήν κοινωνία που ζούμε.Θιασιώτες με παρατρεχάμενους και τσιράκια...

Αυτοί ήταν που μια μέρα με έκαναν να αποχωρήσω αηδιασμένος απο εδω,να φύγω τρέχοντας και χωρίς να κοιτάξω ποτέ πίσω...Σήμερα λοιπόν εξαγνισμένος και άγνωστος μές τούς αγνώστους επέστρεψα...δεν ξέρω για πόσο...δεν ξέρω αν θα είναι μόνιμη η εγκατάσταση μου η το βίτσιο του χαρακτήρα μου που θέλει να με βάζει να δοκιμάζω τις αντοχές μου αλλά και τις αντοχές των άλλων...

Ένα είναι το σίγουρο,ότι επέστρεψα ποιό σοφός...


Καλησπέρα λοιπόν...


alt



Αποτέλεσμα πλαστό...

Φυγάς απ'; τής ζωής την ευτυχία
θεέ μου πού με έστειλες
στής μοναξιάς να ζω την εξορία
για πάντα με κατέστρεψες

Δε μου έδωσες καμία ευκαιρία
σαν το φονιά με δίκασες
σε υγρά κελιά να ζω και με θηρία
το ξέρεις πώς με αδίκησες

Είναι ο κόσμος που έφτιαξες να ζήσω
μια εξορία που δεν έχει γυρισμό
μου πήρες μια ψυχή την θέλω πίσω
κι ένα αύριο καλύτερο από αυτό
είναι ο κόσμος που έφτιαξες να ζήσω
ένας αγώνας δίχως τελειωμό
παλεύω κάθε μέρα να νικήσω
μα είναι το αποτέλεσμα πλαστό


Πόσο θα ήθελα μια μέρα...

alt

Πως τα ζηλεύω τα πουλιά όταν πετούν
σε πολιτείες άγνωστες που ταξιδεύουν
δεν έχουν μόνιμη φωλιά και τραγουδούν
στα ίδια μέρη να πεθαίνουν δεν αντέχουν
Οι ταξιδιάρικες καρδιές τους τα οδηγούν
σε άγνωστους τόπους που δεν θα υποφέρουν
εκεί που νιώθουν λίγη αγάπη πως θα βρούν
και μόνο φεύγουν όταν δεν τα καταφέρουν
Πόσο θα ήθελα μια μέρα να με πάρουν
μαζί τους να άνοιγα τα δύο κλειστά φτερά
και στους δικούς τους ουρανούς να με μπαρκάρουν
γιατί είναι άδικος ο κόσμος και πονά
πόσο θα ήθελα μια μέρα να με πάρουν
να με μεθύσουν με φεγγάρια δειλινά
τις αλυσίδες που με δέσαν να μου βγάλουν
να μη γυρίσω πάλι πίσω στα παλιά

Η αγάπη άνοιξε πανιά...

Άσε απόψε τα μαλλιά να πέσουνε μοιραία
μαζί να δραπετεύσουμε σε μέρη που είναι ωραία
μάζεψε τα προβλήματα και κάντα ένα κουβάρι
η αγάπη άνοιξε πανιά και θέλει να σαλπάρει
Να μου βαφτείς και να ντυθείς γίνε η πιό ωραία
δες την απόψε τη ζωή παράθυρο με θέα
τώρα που είσαι όμορφη λάμπεις μαργαριτάρι
θα σου φορέσω στο λαιμό χάντρα από κεχριμπάρι
Γιατί όποια μάτια θα σε δούν
σίγουρα θα ζηλέψουν
και στήν καρδούλα σου να μπούν
θα θέλουν να τήν κλέψουν
γιατί όποια μάτια θα σε δούν
στο δρόμο σου αν πέσουν
θα ψάχνουν λόγια για να βρούν
για σένα θα πονέσουν

Στ’απομεινάρια μιάς αγάπης τελειωμένης...

alt

Στ';απομεινάρια μιάς αγάπης τελειωμένης
και στα χαλάσματα που βλέπεις και γελάς
αποτυπώματα αν θα βρείς καρδιάς καμένης
θα είναι εκείνης που έλεγες πως αγαπάς
Στα αποκαΐδια μιας ζωής δυστυχισμένης
απόψε πέρασες ξανά και με πονάς
αν βρείς μια γόπα που θα καίει μισοσβησμένη
πρόσεξε ίσως την καρδιά μου να πατάς
Μα εγώ σε λάτρεψα και σ';είχα για θεό μου
δεν το περίμενα πως είσαι σαν κι αυτές
που πάντα μου έλεγαν πως θέλουν το καλό μου
και μου έριχναν πισώπλατα τις μαχαιριές
μα εγώ σε λάτρεψα και σ';είχα είδωλο μου
δεν το περίμενα πως είσαι σαν κι αυτές
εγώ σε πίστεψα σε νόμιζα άνθρωπο μου
μα όλα τα πρόδωσες με γέμισες πληγές

Aυτά τα μάτια...

Tα δυό σου μάτια πάλι κοιτώ
θυμίζουν θάλασσες και τα λατρεύω
φουρτουνιασμένα μόλις τα δω
με ένα χαμόγελο τα γαληνεύω
Τα δυό σου μάτια αν βρούν καιρό
λιμάνι γίνομε και τα προσέχω
δάκρυ μήν τρέξει θα πληγωθώ
τα δυό σου μάτια πως τ';αγαπώ
Μάτια που λένε χιλιάδες λόγια
γεμάτα ήλιους και χελιδόνια
αυτά τα μάτια πως τα λατρεύω
μ';αυτά γεννιέμαι μ';αυτά πεθαίνω
μάτια που λένε χιλιάδες λόγια
γεμάτα κλάμα και μοιρολόγια
αυτά τα μάτια πως τα λατρεύω
ψέματα λένε μα τα πιστεύω

Η αγάπη θα 'ρθεί μη φοβάσαι...

Ξανά το παράπονο σε έπιασε
μου είπες η αγάπη σε ξέχασε
πονάς μα δεν έχεις δικαίωμα
να ζείς στις ψυχής το μεσαίωνα

Το πρίν και τον πόνο διέγραψε
κι αυτό το γιατί που σε γέρασε
κι αν τώρα μονάχη λυπάσαι
η αγάπη θα ΄ρθεί μη φοβάσαι

Παράθυρο στο όνειρο ν';ανοίξεις
κι εκεί τον εαυτό σου να αφήσεις
τα δύο ματάκια σου τα αγαπημένα
ποτέ να μην τα δω ξανά κλαμένα
τα χρόνια δεν σε πήραν χαμογέλα
εσύ είσαι πιο ψηλά κι απ';τόν καθένα
δεν έχεις τίποτα να αποδείξεις
μονάχα τη ζωή σου να κερδίσεις

Kαι πώς φοβάμαι το πρωί...

alt

Σου είπα ψέματα καρδιά μου
τις κρύες νύχτες δέν κοιμάμαι
τρέχει το δάκρυ στη ματιά μου
και το ξημέρωμα φοβάμαι
Σου είπα ψέματα ζωή μου
πως τίποτα πιά δεν θυμάμαι
μα με προδώσανε οι λυγμοί μου
που ξημερώνει πώς φοβάμαι
Και πως φοβάμαι το πρωί
που ξημερώνει η χαραυγή
πρωί ήταν που έφυγες εσύ
κι έκει σταμάτησε η ζωή
και πως φοβάμαι το πρωί
με καίει ο ήλιος όταν βγεί
καρδιά αντίο μου είχες πεί
κι έγινε πόνος η γιορτή